मायामोहजाळीं होतों सांपडला । परि या विठ्ठला कृपा आली ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काढूनि बाहेरि ठेविलों निराळा । कवतुक डोळां दाखविलें । नाचे उडे माया करी कवतुक । नाशवंत सुखें साच केलीं ॥२॥ रडे फुंदे दुःखें कुटितील माथा । एकासी रडतां तें ही मरे ॥३॥ तुका ह्मणे मज वाटतें नवल । मी माझें हे बोल ऐकोनियां ॥४ ॥

मी मायेच्या मोहजाळात अडकलो होतो, पण या विठ्ठलाला माझी दया आली. त्याने मला त्यातून बाहेर काढून वेगळे केले, आणि माया कशी नाचते-बागडते आणि नाशवंत सुखालाच खरे मानून कौतुक करते, हे सगळे मला स्वतःच्या डोळ्यांनी दाखवले. माया अशी आहे की माणसे रडतात, हुंदके देतात, दुःखाने डोके आपटतात; पण एकासाठी रडणाराही शेवटी मरून जातो - इथे सगळेच नश्वर आहे. तुका म्हणतो, मला आता नवल वाटते, की लोक अजूनही 'मी-माझे' असे बोलत असलेले ऐकून.