देहभाव आह्मी राहिलों ठेवूनि । निवांत चरणीं विठोबाच्या ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ आमुच्या हिताचा जाणोनि उपाव । तो चि पुढें देव करीतसे ॥२॥ ह्मणउनी नाहीं सुख दुःख मनीं । ऐकिलिया कानीं वचनाचें ॥३॥ जालों मी निःसंग निवांत एकला । भार त्या विठ्ठला घाळूनियां ॥४ ॥ तुका ह्मणे जालों जयाचे अंकित । तो चि माझे हित सर्व जाणे ॥५॥

देहाविषयीची आसक्ती बाजूला ठेवून, आम्ही विठोबाच्या चरणी निवांतपणे राहिलो. आमच्या खऱ्या हिताचा उपाय काय, हे जाणून तो उपाय देवच पुढे होऊन करत असतो. म्हणूनच आता मनात सुख-दुःखाची फिकीर उरलेली नाही - त्याचे वचन कानांनी ऐकले की पुरे. सगळा भार त्या विठ्ठलावर टाकून मी मोकळा, निवांत आणि एकटा झालो आहे. तुका म्हणतो, ज्याचा मी दास झालो आहे, तोच माझे सगळे हित जाणतो.