आलें फळ तेव्हां राहिलें पिकोन । जरी तें जतन होय देंठी ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ नामें चि सिद्धि नामें चि सिद्धि । व्यभिचारबुद्धि न पवतां ॥२॥ चालिला पंथ तो पाववील ठाया । जरि आड तया नये कांहीं ॥३॥ तुका ह्मणे मध्ये पडती आघात । तेणें होय घात हानि लाभ ॥४॥

फळ तेव्हाच नीट पिकून टिकते, जेव्हा ते देठालाच - झाडालाच - घट्ट धरून राहते. फक्त नामानेच खरी सिद्धी मिळते, फक्त नामानेच सिद्धी मिळते - पण त्यासाठी मन इकडेतिकडे भरकटू न देता एकनिष्ठ राहिले पाहिजे. एकदा चालू लागलेली वाट शेवटी इच्छित ठिकाणी नक्की पोचवते, जर मध्येच तिच्या आड काही येऊ दिले नाही तर. तुका म्हणतो, पण मध्येच वाटेत अडथळे-संकटे येतात, आणि त्यामुळेच नुकसान होते, तोटा-फायद्याचा खेळ सुरू होतो.