निरोधाचें मज न साहे वचन । बहु होतें मन कासावीस ॥१ ॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणऊनि जीवा न साहे संगति । बैसतां एकांतीं गोड वाटे ॥२॥ देहाची भावना वासनेचा संग । नावडे उबग आला यांचा ॥३॥ तुका ह्मणे देव अंतरे ज्यामुळे । आशामोहजाळें दुःख वाढे ॥४॥

माझ्या या भक्तिमार्गाला विरोध करणारे बोलणे मला सहन होत नाही; ते ऐकले की मन खूप व्याकूळ होते. म्हणूनच आता जिवाला कोणाचीही संगत आवडत नाही; एकांतात बसले की गोड वाटते. देहाची आसक्ती आणि वासनेची सोबत आता नकोशी झाली आहे, त्यांचा मनस्वी कंटाळा आला आहे. तुका म्हणतो, ज्यामुळे देव आपल्यापासून दुरावतो, त्या आशा-मोहाच्या जाळ्यामुळेच दुःख वाढत जाते.