नाहीं मागितला । तुह्मां मान म्यां विठ्ठला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जे हे करविली फजिती । माझी एवढी जना हातीं ॥२॥ नाहीं केला पोट । पुढें घाळूनि बोभाट ॥३॥ तुका ह्मणे धरूनि हात । नाहीं नेलें दिवाणांत ॥४ ॥

हे विठ्ठला, मी तुझ्याकडे कधी मान-सन्मान मागितला नव्हता. तरीही तू माझी एवढी मोठी बदनामी लोकांच्या हातून करवून घेतलीस. माझी उपजीविकेचीही धड सोय केली नाहीस, उलट माझ्याबद्दल जाहीर गवगवा-बदनामी मात्र घडवून आणलीस. तुका म्हणतो, माझा हात धरून तू मला कधी उघडपणे, सन्मानाने, दरबारात नेले नाहीस - माझ्या बाजूने कधी ठामपणे उभा राहिला नाहीस.