बुद्धीचा जनिता लक्ष्मीचा पति । आठवितां चित्तीं काय नव्हे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आणिकां उपायां कोण वांटी मन । सुखाचे निधान पांडुरंग ॥ गीत गावों नाचों छंदें वावों टाळी । वैष्णवांचे मेळीं सुखरूप ॥२॥ अनंत ब्रह्मांडें एके रोमावळी । आह्मी केला भोळ्या भावें उभा ॥३॥ लटिका हा केला संवसारसिंधु । मोक्ष खरा बंधु नाहीं पुढें ॥४॥ तुका ह्मणे ज्याच्या नामाचे अंकित । राहिलों निश्चित त्याच्या बळें ॥५॥

बुद्धीला जन्म देणारा आणि लक्ष्मीचा पती (विठ्ठल) - त्याला मनात आठवले की काय मिळत नाही? दुसऱ्या कोणत्या उपायांकडे मन वळवावे? पांडुरंग हाच सुखाचा खजिना आहे. चला, आपण गाणी गाऊ, तालासुरात नाचू, टाळ्या वाजवू, आणि वैष्णवांच्या संगतीत सुखी राहू. त्याच्या एका रोमरोमात अनंत ब्रह्मांडे सामावलेली आहेत, तरी आम्ही त्याला आमच्या साध्या-भोळ्या भक्तिभावाने समोर उभे केले आहे. हा संसाररूपी सागर आम्ही खोटा-भासमान ठरवला आहे; आता खरी मुक्ती मिळण्यात कोणताही अडथळा उरलेला नाही. तुकाराम म्हणतात, मी त्याच्या नामाचा दास झालो आहे आणि त्याच्याच बळावर निश्चिंत राहिलो आहे.