न लगे मायेसी बाळें निरवावें । आपुल्या स्वभावें ओढे त्यासी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मजकां लागला करणें विचार । ज्याचा जार भार त्याचे मायां ॥ गोड धड त्यासी ठेवी न मागतां । समाधान खातां नेदी मना ॥२॥ खेळतां गुंतलें उमगूनी आणी । बैसोनियां स्तनीं लावी बळें ॥३॥ त्याच्या दुःखेंपणे आपण खापरीं । लाही तळीं वरी होय जैसी ॥४॥ तुका ह्मणे देह विसरे आपुला । आघात तो त्याला लागों नेंदी ॥५॥

आईला आपल्या बाळाची काळजी घ्यायला कुणी सांगावी लागत नाही; तिच्या स्वतःच्या स्वभावामुळेच ती त्याच्याकडे ओढली जाते. मला याचाच विचार पडला - ज्याच्यावर जड जबाबदारी असते, ती त्याच्या आईवरच असते. ती चांगले-गोड अन्न मागितल्याशिवाय त्याच्यासाठी राखून ठेवते; स्वतः खाताना सुद्धा मनाला समाधान वाटू देत नाही, जोवर मूल जेवत नाही. खेळण्यात गुंतलेल्या मुलाला ती शोधून आणते, आणि बसून जबरदस्तीने त्याला स्तनपान देते. त्याच्या दुःखाने ती स्वतः जणू तव्यावरच्या लाह्यांसारखी तळमळते. तुकाराम म्हणतात, ती स्वतःचा देह विसरून जाते, पण त्याला कुठलाही धक्का लागू देत नाही.