ब्राह्मण तो याती अंत्यज असतां । मानावा तत्वता निश्चयेंसी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ रामकृष्णनामें उच्चारी सरळें । आठवी सांवळें रूप मनीं ॥ शांति क्षमा दया अलंकार अंगीं । अभंग प्रसंगीं धैर्यवंत ॥२॥ तुका ह्मणे गेल्या पडऊर्मी अंगें । सांडुनियां मग ब्रह्मचि तो ॥३॥

जातीने जरी तो अंत्यज (अस्पृश्य मानला गेलेला) असला, तरी त्यालाच खरा ब्राह्मण मानावे, हे निश्चित समजावे. जो राम-कृष्णाचे नाम मनापासून, सरळपणे उच्चारतो, आणि मनात त्याच्या सावळ्या रूपाचे सतत स्मरण करतो; ज्याच्या अंगी शांती, क्षमा आणि दया हेच खरे अलंकार आहेत, आणि जो प्रत्येक प्रसंगात धीर धरून अविचल राहतो - तुकाराम म्हणतात, ज्याच्या अंगातील वासनांच्या लाटा शमल्या आहेत आणि त्या सोडून दिल्या आहेत, तोच खरे ब्रह्म आहे.