संतांपाशीं बहु असावी मर्यादा । फलकटाचा धंदा उर फोडी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ वासर तें भुंके गाढवाचेपरी । उडे पाठीवरि दंड तेणें ॥ समय नेणें तें वेडें चाहाटळ । अवगुणाचा ओंगळ मान पावे ॥२॥ तुका ह्मणे काय वांयां चाळवणी । पिटपिटघाणी हागवणेची ॥३॥

संतांच्या सहवासात खूप मर्यादा, शिस्त पाळावी लागते; निर्लज्जपणाचा उद्धट, बेशिस्त धंदा मनाला उरफोड करणारा ठरतो. जसे एखादे वासरू गाढवासारखे ओरडू लागले, तर त्याच्या पाठीवर छडीचा मार बसतो, तसेच इथेही बेशिस्त वागणाऱ्याचे होते. ज्याला योग्य वेळ-काळ समजत नाही, तो मूर्ख आणि वाचाळ ठरतो, आणि आपल्या दुर्गुणांमुळे घाणेरडी बदनामी ओढवून घेतो. तुकाराम म्हणतात, अशा फुकटच्या वायफळ बडबडीचा काय उपयोग - ती नुसती घाणेरडी, निरुपयोगी बडबड आहे.