घेसी तरी घेई संतांची हे भेटी । आणीक ते गोष्टी नको मना ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सर्वभावें त्यांचें देव भांडवल । आणीक ते बोल न बोलती ॥ करिसील तो करीं संतांचा सांगत । आणीक ते मात नको मना ॥२॥ बैससी तरी बैस संतां च मधी । आणीक ते बुद्धि नको मना ॥३॥ जासी तरि जांई संतांचिया गांवां । होईल विसावा तेथें मना ॥४॥ तुका ह्मणे संत सुखाचे सागर । मना निरंतर धणी घेई ॥५॥

हे मना, जर काही घ्यायचेच असेल, तर संतांची भेट घे; बाकी दुसऱ्या गोष्टींच्या नादी लागू नकोस. संतांचे सर्वस्व, त्यांचे खरे भांडवल फक्त देव आहे - ते दुसरे काही बोलतच नाहीत. जर काही करायचेच असेल, तर संतांच्या संगतीनेच कर; बाकी गोष्टींच्या मागे लागू नकोस. बसायचेच असेल तर संतांच्या मध्येच बैस; दुसरी कुठली अक्कल, मार्ग शोधू नकोस. जायचेच असेल तर संतांच्या गावाला जा, तिथेच मनाला खरी विश्रांती मिळेल. तुकाराम म्हणतात, संत हे सुखाचे सागर आहेत - हे मना, त्यांच्यापासून सतत मनसोक्त तृप्ती घेत राहा.