संतांचिये गांवीं प्रेमाचा सुकाळ । नाहीं तळमळ दुःखलेश ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तेथें मी राहीन होऊनि याचक । घालितील भीक ते चि मज ॥ संतांचिये गांवीं सारें भांडवल । अवघा विठ्ठल धन वित्त ॥२॥ संतांचे भोजन अमृताचे पान । करिती कीर्तन सर्वकाळ ॥३॥ संतांचा उदीम उपदेशाची पेठ । प्रेमसुख साटीं घेती देती ॥४॥ तुका ह्मणे येथें आणिक नाहीं परी । ह्मणोनि भिकारी जालों त्यांचा ॥५॥

संतांच्या गावात प्रेमाचा सुकाळ आहे; तिथे अजिबात तळमळ नाही, दुःखाचा लवलेशही नाही. तिथे मी याचक होऊन राहीन, जे काही भीक घालतील तेच माझ्यासाठी पुरेसे. संतांच्या गावात सगळे भांडवल म्हणजे विठ्ठलच - तोच त्यांचे धन आणि संपत्ती आहे. संतांचे भोजन म्हणजे जणू अमृतपानच, ते सदोदित कीर्तनच करत असतात. संतांचा व्यापार म्हणजे उपदेशाची बाजारपेठ - ते प्रेमसुखाची देवाणघेवाण करतात. तुकाराम म्हणतात, यापलीकडे दुसरे काही नाही, म्हणूनच मी त्यांचा भिकारी (शरणागत) झालो आहे.