भावबळें कैसा जालासी लाहान । मागें संतीं ध्यान वर्णियेलें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तें मज उचित करूनियां देवा । दाखवीं केशवा मायबापा ॥ पाहोनियां डोळां बोलेन मी गोष्टी । आळिंगूनि मिठी देइन पायीं ॥२॥ चरणीं दृष्टि उभा राहेन समोर । जोडोनियां कर पुढें दोन्ही ॥३॥ तुका ह्मणे उत्कंठित वासना । पुरवीं नारायणा आर्त माझें ॥४॥

भक्तीच्या बळावर तू कसा काय इतका छोटा, सुलभ झालास - हे संतांनी पूर्वीच आपल्या ध्यानात वर्णन करून ठेवले आहे. देवा, तेच माझ्यासाठीही योग्य ठरव आणि मला तुझे ते रूप दाखव, हे केशवा, माझ्या मायबापा. तुला डोळ्यांनी प्रत्यक्ष पाहिल्यावर मी तुझ्याशी बोलेन, तुला मिठी मारून तुझ्या पायांवर लोटांगण घालेन. तुझ्या चरणांवर नजर ठेवून मी तुझ्यासमोर उभा राहीन, दोन्ही हात जोडून. तुकाराम म्हणतात, माझी उत्कंठित इच्छा आहे - हे नारायणा, माझी ही आर्त इच्छा पूर्ण कर.