कई मात माझे ऐकती कान । बोलतां वचन संतां मुखीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ केला पांडुरंगें तुझा अंगीकार । मग होइल धीर माझ्या जीवा ॥ ह्मणऊनि मुख अवलोकितों पाय । हे चि मज आहे थोरी आशा ॥२॥ माझिया मनाचा हा चि विश्वास । न करीं सायास साधनांचे ॥३॥ तुका ह्मणे मज होईल भरवसा । तरलों मी ऐसा साच भाव ॥४॥

संतांच्या मुखातून निघालेले हे वचन माझे कान कधी ऐकतील - की 'पांडुरंगाने तुझा स्वीकार केला आहे' - मग माझ्या जिवाला खरा धीर येईल. म्हणूनच मी संतांचे मुख आणि त्यांचे पाय सतत न्याहाळत राहतो; हीच माझी मोठी आशा आहे. माझ्या मनाचा एवढाच विश्वास आहे, त्यामुळे मी इतर साधनांचे वेगळे कष्ट घेत नाही. तुकाराम म्हणतात, मला पूर्ण भरवसा वाटेल, आणि याच खऱ्या भावनेने मी तरून जाईन.