दोन्ही हात ठेवुनि कटीं । उभा भीवरेच्या तटीं । कष्टलासी तूं । भक्तिकाजें विठ्ठला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ भागलासी मायबापा । बहु श्रम केल्या खेपा । आह्मांलागीं सोपा । दैत्यां काळ कृतांत ॥ होतासी क्षीरसागरीं । भूमि दाटली असुरीं । ह्मणोनियां घरीं । गौळियांचे अवतार ॥२॥ केला पुंडलिकें गोवा । तुज पंढरीसि देवा । तुका ह्मणे भावा । साटीं हातीं सांपडसी ॥३॥

दोन्ही हात कमरेवर ठेवून तू भीमा नदीच्या काठावर उभा आहेस; विठ्ठला, भक्तांसाठी तू खूप कष्ट उपसले आहेस. हे मायबापा, तू थकला आहेस, आमच्यासाठी तू अनेक खेपा घातल्या आहेस, अनेक श्रम घेतले आहेस; आमच्यासाठी तू सोपा, सहज भेटणारा आहेस, पण दैत्यांसाठी तू प्रत्यक्ष काळ आहेस. तू क्षीरसागरात वास करत होतास, पण पृथ्वी असुरांनी भरून गेली, म्हणून तू गवळ्यांच्या घरी अवतार घेतलास. पुंडलिकाने तुला पंढरपुरात असा काही गोवून ठेवले की, तुकाराम म्हणतात, केवळ भक्तिभावासाठी तू त्याच्या हाती सापडलास.