गोड जालें पोट धालें । अवचित वाचे आलें । ह्मणतां पाप गेलें । विठ्ठलसें वाचेसी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सत्य माना रे सकळ । उद्धरिला अजामेळ । पातकी चांडाळ । नामासाटीं आपुलिया ॥ चित्त पावलें आनंदा । सुखसमाधीतें सदा । ह्मणतां गोविंदा । वेळोवेळां वाचेसी ॥२॥ हें जाणती अनुभवी । जया चाड तो चोजवी । तुका ह्मणे दावी । रूप तें चि अरूपा ॥३॥

गोड वाटले, पोट तृप्त झाले, अचानक ते शब्द वाणीवर आले - 'विठ्ठल' असे वाचेने म्हणताच माझे पाप नाहीसे झाले. अहो सर्वांनो, हे सत्य माना - अजामेळासारख्या पापी, चांडाळालाही फक्त नामाच्या बळावर उद्धार मिळाला. वारंवार 'गोविंदा' असे वाणीने म्हणताच माझे मन सदैव आनंदाने आणि सुखसमाधानाने भरून गेले. हे फक्त अनुभवी लोकांनाच कळते; ज्याला खरी ओढ असते, तोच याची गोडी चाखतो. तुकाराम म्हणतात, हे नाम त्या निराकाराचेही साकार रूप आपल्याला दाखवते.