हरिनें माझें हरिलें चित्त । भार वित्त विसरलें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां कैसी जाऊं घरा । नव्हे बरा लौकिक ॥ पारखियांसी सांगतां गोष्टी । घरची कुटी खातील ॥२॥ तुका ह्मणे निवांत राहीं । पाहिलें पाहीं धणीवरि ॥३॥

हरीने माझे मनच हरण केले आहे; मी जबाबदारी आणि धनसंपत्ती सगळे विसरून गेलो आहे. आता घरी कसे जाऊ? लोकांत बरे दिसणार नाही. परक्यांना ही गोष्ट सांगितली, तर घरचे लोकच मला खाऊन टाकतील, खूप बोल लावतील. तुकाराम म्हणतात, आता शांत राहा - मी मनसोक्त, जे पाहायचे होते ते पाहून घेतले आहे.