बोलोनि दाऊं कां तुह्मी नेणा जी देवा । ठेवाल तें ठेवा ठायीं तैसा राहेन ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पांगुळलें मन कांहीं नाठवे उपाय । ह्मणऊनि पाय जीवीं धरूनि राहिलों ॥ त्यागें भोगें दुःख काय सांडावें मांडावें । ऐसी धरियेली जीवें माझ्या थोरी आशंका ॥२॥ तुका ह्मणे माते बाळा चुकलिया वनीं । न पवतां जननी दुःख पावे विठ्ठले ॥३॥

देवा, मी बोलून तरी काय सांगू, तुला आधीच सगळे माहीत नाही का? तू मला ज्या अवस्थेत ठेवशील, त्याच अवस्थेत मी समाधानाने राहीन. माझे मन अगदी लुळे-पांगळे झाले आहे, काही उपाय सुचत नाही; म्हणून मी तुझे पाय मनापासून धरून बसलो आहे. त्याग करावा की उपभोग घ्यावा, दोन्हीतही दुःखच आहे - काय सोडावे आणि काय स्वीकारावे, अशी मोठी शंका माझ्या मनात घर करून बसली आहे. तुकाराम म्हणतात, हे विठ्ठला, जसे रानात हरवलेले बाळ आईपाशी पोहोचेपर्यंत व्याकुळ होते, तसेच माझे झाले आहे.