ऐसी वाट पाहे कांहीं निरोप कां मूळ । कां हे कळवळ तुज उमटे चि ना ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आवो पांडुरंगे पंढरीचे निवासे । लावूनियां आस चाळवूनी ठेविलें ॥ काय जन्मा येवूनियां केली म्यां जोडी । ऐसें घडीघडी चित्तां येतें आठवूं ॥२॥ तुका ह्मणे खरा न पवे चि विभाग । धिकारितें जग हें चि लाहों हिशोबें ॥३॥

मी अशी वाट पाहतो आहे - काही निरोप येईल का, किंवा मला बोलावणे येईल का? पण तुला याबद्दल जराही कणव का वाटत नाही? अरे पंढरीनिवासी पांडुरंगा, तू मला फक्त आशा लावून, झुलवत ठेवले आहेस. या जन्माला येऊन मी खरेच काय कमावले, हा विचार मला वारंवार आठवतो. तुकाराम म्हणतात, मला माझा खरा वाटा कधी मिळालाच नाही; या हिशोबात मला फक्त जगाचा धिक्कारच मिळाला.