कां गा किविलवाणा केलों दीनाचा दीन । काय तुझी हीन शक्ति जालीसी दिसे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ लाज येते मना तुझा ह्मणवितां दास । गोडी नाहीं रस बोलिली यासारिखी ॥ लाजविलीं मागें संतांची हीं उत्तरें । कळां येतें खरें दुर्जे एकावरूनि ॥२॥ तुका ह्मणे माझी कोणें वदविली वाणी । प्रसादावांचूनि तुमचिया विठ्ठला ॥३॥

देवा, मला असे केविलवाणे, दीनातल्या दीन का केलेस? तुझी शक्ती इतकी कमी झाली आहे असे वाटते का? स्वतःला तुझा दास म्हणवून घेताना मनाला लाज वाटते, कारण माझ्या बोलण्यात तसा खरा गोडवाच नाही. माझ्यासारख्या एकाच्या वाईट वर्तनामुळे पूर्वीच्या संतांनाही उगीचच लाज वाटावी लागते - एका वाईट उदाहरणावरून हे खरे दिसून येते. तुकाराम म्हणतात, हे विठ्ठला, तुझ्या कृपेशिवाय माझ्याकडून हे बोलवून तरी कोणी घेतले असते का?