जळो माझें कर्म वांया केली कटकट । जालें तैसें तंट नाहीं आळ अनुभवा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां पुढें धीर काय देऊं या मना । ऐसें नारायणा प्रेरिलें तें पाहिजे ॥ गुणवंत केलों दोष जाणायासाटीं । माझें माझें पोटीं बळकट दूषण ॥२॥ तुका ह्मणे अहो केशवराजा दयाळा । वरवा हा लळा पाळियेला शेवटीं ॥३॥

माझ्या कर्माला धिक्कार असो - उगीचच वाया कटकट झाली; जे झाले ते झाले, आता या अनुभवावरून दुसऱ्या कुणाला दोष देण्यात अर्थ नाही. आता या मनाला पुढे कोणता धीर द्यावा? हे नारायणा, तू जे काही घडवले आहेस, तेच स्वीकारायला हवे. मला गुण ओळखण्यासाठी सक्षम केले गेले, पण माझ्या स्वतःच्याच मनात खोलवर रुजलेला दोष आहे. तुकाराम म्हणतात, हे दयाळू केशवराजा, तू माझा हा लाडका हट्ट शेवटपर्यंत पुरवलास.