कामें नेलें चित्त नेदी अवलोकूं मुख । बहु वाटे दुःख फुटो पाहे हृदय ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कां जी सासुरवासी मज केलें भगवंता । आपुलिया सत्ता स्वाधीनता ते नाहीं ॥ प्रभातेसि वाटे तुमच्या यावें दर्शना । येथें न चळे चोरी उरली राहे वासना ॥२॥ येथें अवघे वांयां गेलें दिसती सायास । तुका ह्मणे नास दिसे जाल्या वेचाचा ॥३॥

संसाराच्या कामांनी माझे मन इतके व्यापले आहे, की तुझे मुखही पाहू देत नाही; खूप दुःख वाटते, हृदय जणू फुटेल असे वाटते. हे भगवंता, तू मला असे सासुरवासिणीसारखे का केलेस? माझ्या हातात माझे स्वतःचे स्वातंत्र्यच उरलेले नाही. पहाटे वाटते की तुझ्या दर्शनाला यावे, पण इथून चोरूनही निघता येत नाही, आणि माझी ओढ तशीच अपुरी राहते. इथे माझे सगळे प्रयत्न वाया गेल्यासारखे दिसतात; तुकाराम म्हणतात, जे काही खर्च केले, श्रम घेतले, त्याचा नाशच झाल्यासारखे वाटते.