न संगतां तुह्मां कळी येतें अंतर । विश्वीं विश्वंभर परिहार चि न लगे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ परि हे अनावर आवरितां आवडी । अवसान ते घडी पुरों देत नाहीं ॥ काय उणें मज येथें ठेविलिये ठायीं । पोटा आलों तईपासूनिया समर्थ ॥२॥ तुका ह्मणे अवघी आवरिली वासना । आतां नारायणा दुसरियापासूनि ॥३॥

न सांगताही तुला माझ्या मनातले कळते, कारण तूच या विश्वाचा पालनकर्ता आहेस; मग दुसऱ्या कुठल्या उपायाची गरजच नाही. पण ही ओढ इतकी अनावर आहे की, कितीही आवरायचा प्रयत्न केला तरी मन धीर धरू देत नाही. तू मला जिथे ठेवले आहेस तिथे मला काय कमी आहे? जन्मल्यापासूनच तू समर्थपणे माझी काळजी घेतली आहेस. तुकाराम म्हणतात, मी माझ्या सगळ्या वासना आवरल्या आहेत; आता, हे नारायणा, मला दुसऱ्या कोणाकडूनही काही नको आहे.