तुजसवें आह्मी अनुसरलों अबळा । नको अंगीं कळा राहों हरी हीन देऊं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सासुरवासा भीतों जीव ओढे तुजपाशीं । आतां दोहींकडे लाज राखे आमुची ॥ न कळतां संग जाला सहज खेळतां । प्रवर्तली चिंता मागिलांचियावरि ॥२॥ तुका ह्मणे असतां जैसें तैसें बरवें । वचन या भावें वेचुनियां विनटलों ॥३॥

हे हरी, आम्ही दुर्बळ स्त्रिया तुझ्याच मागे लागलो आहोत; आमच्या अंगी काही उणीव राहू देऊ नकोस, आम्हाला अपुरे सोडू नकोस. सासुरवासाची भीती वाटते, तरी माझा जीव तुझ्याकडेच ओढला जातो; आता दोन्हीकडची - इथली आणि तुझ्याकडची - आमची लाज तूच राख. नकळत, सहज खेळता-खेळता हे नाते जुळले, आणि आता मागे राहिलेल्यांची, माहेरच्या लोकांची चिंता मनात दाटून येते. तुकाराम म्हणतात, जे काही आहे तेच चांगले आहे - हे शब्द याच भावनेने बोलून मी त्यातच गुंतून, रंगून गेलो.