रवि दीप हीरा दाविती देखणें । अदृश्य दर्शनें संतांचेनि ॥१॥ ॥ध्रु.॥ त्यांचा महिमा काय वर्णू मी पामर । न कळे तो साचार ब्रह्मादिकां ॥ तापली चंदन निववितो कुडी । त्रिगुण तो काढी संतसंग ॥२॥ मायबापें पिंड पाळियेला माया । जन्ममरण जाया संतसंग ॥३॥ संतांचे वचन वारी जन्मदुःख । मिष्टान्न तें भूकनिवारण ॥४॥ तुका ह्मणे जवळी न पाचारितां जावें । संतचरणीं भावें रिघावया ॥५॥

सूर्य, दिवा, हिरा - हे सगळे दिसणाऱ्या वस्तू दाखवतात; पण न दिसणारे, अदृश्य तत्त्व फक्त संतांच्या दर्शनानेच दिसते. त्यांचा महिमा मी एका सामान्य, पामर माणसाने काय वर्णन करावा - तो खरा महिमा तर ब्रह्मदेवादी मोठमोठ्या देवांनाही कळत नाही. जसे तापलेल्या शरीराला चंदन शांत करते, तसे संतांची संगत तिन्ही गुणांच्या, सत्त्व-रज-तमाच्या पलीकडे घेऊन जाते. आईवडील मायेने शरीर वाढवतात-सांभाळतात, पण संतसंगतीमुळे जन्ममृत्यूचे चक्रच संपते. संतांचे वचन जन्माचे दुःख दूर करते, जसे गोड अन्न भूक भागवते. तुकाराम म्हणतात, बोलावणे आले नाही तरी संतांजवळ स्वतःहून जावे, आणि भक्तिभावाने त्यांच्या चरणांशी लीन व्हावे.