मुद्दल जतन जालें । मग लाभाचे काय आलें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ घरीं देउनि अंतर गांठी । राखा पारिख्यां न सुटे मिठी ॥ घाला पडे थोडें च वाटे । काम मैंदाचें च पेटे ॥२॥ तुका ह्मणे वरदळ खोटें । फांसे अंतरिंच्या कपटें ॥३॥

मुद्दल, खरी शिदोरी सुरक्षित राहिली, की मग नफ्याची काय चिंता? आपली आंतरिक गाठ, खरी ठेव घरातच, स्वतःपाशीच जपून ठेवा - परक्यांची पकड तिच्यावर सुटू देऊ नका. एखादी छोटीशी चूक, फट जरी दिसली, तरी तीच फसवणाऱ्याच्या कारस्थानाला ठिणगी देते. तुकाराम म्हणतात, वरवरचा दिखावा खोटा असतो; खरी अडचण मनातल्या कपटातच दडलेली असते, तेच आपल्याला सापळ्यात अडकवते.