संसार तो कोण देखे । आह्यां सखे हरिजन ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काळ ब्रह्मानंदें सरे । आवडी उरे संचली ॥ स्वप्नीं ते ही नाहीं चिंता । रात्री जातां दिवस ॥२॥ तुका ह्मणे ब्रह्मरसें । होय सरिसें भोजन ॥३॥

संसाराकडे आता कोण बघतो? आमचे खरे सखे-सोबती तर हरिभक्तच आहेत. आमचा काळ ब्रह्मानंदातच सरतो; फक्त साठलेली ओढ, आवड तेवढी उरते. स्वप्नातसुद्धा आता काही चिंता नाही; रात्र सरून दिवस उगवतो, इतक्या सहजपणे वेळ जातो. तुकाराम म्हणतात, ब्रह्मरसानेच आमचे भोजन पूर्ण, तृप्त होते.