पडियेलों वनीं थोर चिंतवनी । उसीर कां आझूनि लावियेला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ येई गा विठ्ठला येई गा विठ्ठला । प्राण हा फुटला आळवितां ॥ काय तुज नाहीं लौकिकाची शंका । आपुल्या वाळका मोकलितां ॥२॥ तुका ह्मणे बहु खंती वाटे जीवा । धरियेलें देवा दुरी दिसे ॥३॥

मी रानात पडलो आहे, मोठ्या चिंतेत, विचारात बुडून गेलो आहे; अजूनही तू इतका उशीर का लावला आहेस? ये रे विठ्ठला, ये रे विठ्ठला! तुला आळवता आळवता माझा प्राण जणू फुटून जाईल. आपल्याच लेकराला असे सोडून देताना तुला लोकलाजेची, अपकीर्तीची भीती वाटत नाही का? तुकाराम म्हणतात, माझ्या जिवाला खूप खंत वाटते आहे - ज्या देवाला मी धरून ठेवले आहे, तोच आता दूर दिसतो आहे.