जन तरी देखें गुंतलें प्रपंचें । स्मरण तें त्याचें त्यासी नाहीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणऊनि मागें परतलें मन । घाणेरडें रान देखोनियां ॥ इंद्रियांचा गाजे गोंधळ ये ठायीं । फोडीतसे डोई अहंकार ॥२॥ तुका ह्मणे देवा वासनेच्या आटें । केलीं तळपटें बहुतांचीं ॥३॥

लोक संसारात पुरते गुंतलेले दिसतात; पण स्वतःच्या खऱ्या स्मरणाचीच त्यांना जाणीव नाही. म्हणूनच हे घाणेरडे, ओसाड रान पाहून माझे मन मागे फिरले, विरक्त झाले. इथे इंद्रियांचा गोंधळ सतत गाजत असतो, आणि अहंकार डोके फोडून टाकतो इतका त्रास देतो. तुकाराम म्हणतात, हे देवा, वासनेच्या या अखंड ओढाताणीने कित्येकांची पुरती वाताहत, नासाडी करून टाकली आहे.