धांवे त्याची फावे । दुजें उगवूनि गोवे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ घ्यावें भरूनियां घर । मग नाहीं येरझार ॥ धणी उभें केलें । पुंडलिकें या उगलें ॥२॥ तुका ह्मणे ठसा । गेला पडोनियां ऐसा ॥३॥

जो धावत जातो, थेट देवाकडे धाव घेतो, त्याला फळ मिळते; दुसऱ्या गोष्टी आधी सोडवत बसणारा मात्र उलट गुंतून पडतो. घर, मन देवाने पूर्ण भरून घ्यावे, मग पुन्हा येरझाऱ्या, जन्ममरणाचे फेरे उरत नाहीत. पुंडलिकाने देवाला इथे असे सहज, साधेपणाने उभे करून ठेवले. तुकाराम म्हणतात, असाच एक आदर्श पायंडा यातून पडून गेला आहे.