नीचपणा बरवें देवा । न चळे कोणाचा ही दावा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ महा पुरें झाडें जाती । तेथे लव्हाळे राहाती ॥२॥ येतां सिंधूच्या लहरी । नम्न होतां जाती वरि ॥३॥ तुका ह्मणे कळ । पाय धरिल्या न चले बळ ॥४॥

नम्रपणा चांगला असतो, देवा. कारण मग कुणाचीही जोर-जबरदस्ती आपल्यावर चालत नाही. मोठ्या पुरात मोठमोठी झाडे वाहून जातात, पण गवताची लव्हाळी तिथेच टिकून राहतात. समुद्राच्या लाटा आल्या की ज्या वाकतात त्याच वर तरंगत राहतात. तुकाराम म्हणतात, हीच खरी युक्ती आहे - एकदा का देवाचे पाय धरले, की मग कुणाचेही बळ आपल्याला हलवू शकत नाही.