घरोघरीं अवघें जालें ब्रह्मज्ञान । परि मेळवण बहु माजी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ निरें कोणापाशीं होय एक रज । तरि द्या रे मज दुर्बळासी ॥२॥ आशा तृष्णा माया कालवूनि दोन्ही । दंभ तो दूरोनि दिसतसे ॥३॥ काम क्रोध लोभ सिणवी बहुत । मेळवूनि आंत काळकूट ॥४॥ तुका ह्मणे तेथें कांहीं हातां नये । आयुष्य मोळें जाये वांयांविण ॥५॥

घरोघरी सगळीकडे ब्रह्मज्ञान झाले आहे असा दावा आहे, पण त्यात खरेपणाची भेसळ फार आहे. कुणाकडे खरेखुरे एक कणभर ज्ञान असेल, तर ते मला गरिबाला द्या. आशा, तृष्णा आणि माया एकत्र मिसळल्यामुळे हे ढोंग दुरूनच दिसून येते. काम, क्रोध, लोभ फार त्रास देतात, आणि आतमध्ये कालकूट विष मिसळलेले असते. तुकाराम म्हणतात, अशा स्थितीत हाती काहीच लागत नाही आणि आयुष्य उगाच वाया जाते.