महुरा ऐसीं फळें नाहीं । आलीं कांहीं गळती ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पक्कदशे येती थोडीं । नास आढी वेचे तों ॥२॥ विरळा पावे विरळा पावे । अवघड गोवे सेवटाचे ॥३॥ उंच निच परिवार देवी । धन्या ठावी चाकरी ॥४॥ झळके तेथें पावे आणी । ऐसे क्षणी बहु थोडे ॥५॥ पावेल तो पैल थडी । ह्मणों गडी आपुला ॥६॥ तुका ह्मणे उभाऱ्यानें । कोण खरें मानितसे ॥७॥

मोहोरासारखी सगळीच फळे टिकत नाहीत, काही गळून जातात. पिकून तयार होणारी थोडीच असतात, बाकीची वापरायच्या आतच सडून जातात. क्वचितच कुणी ध्येयाला पोचतो, शेवटचा टप्पा फार अवघड असतो. श्रीमंत-गरीब सगळे परिवार देवाचेच आहेत, आणि मालकाला आपली सेवा कोण करतो हे माहीत असते. चमकून यश मिळवणारे फार थोडे असतात. जो पैलतीर गाठतो त्यालाच आपला सोबती म्हणावे. तुकाराम म्हणतात, नुसत्या बढाईखोरपणाने खरेखोटे कोण ओळखतो?