देह आणि देहसंबंधें निंदावीं । इतरें वंदावी श्वानशूकरें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ येणे नांवें जाला मी माझ्याचा झाडा । मोहा नांवें खोडा गर्भवास ॥२॥ गृह आणि वित्त स्वदेशा विटावें । इतरा भेटावे श्वापदझाडां ॥३॥ तुका ह्मणे मी हें माझें न यो वाचे । येणें नांवें साचे साधुजन ॥४॥

शरीर आणि शरीराच्या नात्यांना तुच्छ मानावे, तर इतरांना - अगदी कुत्रे-डुकरांनाही - वंदन करावे. यामुळेच मी माझ्या 'मी-माझे'पणाचा झाडा घेतला; मोहाच्या नावाखाली गर्भवासाचाच फास आहे. घरदार आणि संपत्तीचा, स्वतःच्या देशाचा वीट यावा, आणि इतर ठिकाणी जंगली जनावरे-झाडांसारखे वागावे. तुकाराम म्हणतात, 'मी-माझे' हे शब्द तोंडातून न यावेत, याच खुणेने खरे साधुजन ओळखले जातात.