देवाचिये माथां घालुनियां भार । सांडी कळिवर ओंवाळूनि ॥१॥॥ ध्रु. ॥ नाथिला हा छंद अभिमान अंगीं । निमित्याचे वेगीं सारीं ओझें ॥२॥ करुणावचनीं लाहो एकसरें । नेदावें दुसरें आड येऊं ॥३॥ तुका ह्मणे सांडीं लटिक्याचा संग । आनंद तो मग प्रगटेल ॥४॥

देवाच्या डोक्यावर भार घालून, जबाबदारी देवावर टाकून हे शरीर ओवाळून सोडून द्यावे. हा खोटा अभिमानाचा हट्ट अंगात आहे, तो क्षणार्धात दूर सारावा. कळवळ्याच्या शब्दांत एकसारखे राहावे, दुसरे काही मध्ये येऊ देऊ नये. तुकाराम म्हणतात, खोट्याची संगत सोडून द्या, मग आनंद आपोआप प्रगट होईल.