पुण्यविकरा तें मातेचे गमन । भाडी ऐसें धन विटाळ तो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आत्महत्यारा हा विषयांचा लोभी । ह्मणावें तें नाभी करवी दंड ॥२॥ नागवला अल्प लोभाचिये साटीं । घेऊनि कांचवटि परिस दिला ॥३॥ तुका ह्मणे हात झाडिले परत्रीं | श्रम तो चि श्रोत्री वेठी केली ॥४॥

पुण्य विकणे म्हणजे आईशी शरीरसंबंध ठेवण्याइतके पाप आहे; असे भाड्याने मिळवलेले धन म्हणजे विटाळच आहे. विषयांचा हा लोभी माणूस स्वतःचाच मारेकरी आहे; त्याला स्वतःच्याच मुळाशी शासन भोगावे लागते असे म्हणावे लागेल. थोड्याशा लोभासाठी हा लुटला गेला, आणि परिसाच्या (मोलाच्या) बदल्यात नुसती काच घेतली. तुकाराम म्हणतात, परलोकासाठी हात झटकले; पण आता तोच त्रास ऐकण्याचीही सक्ती झाली आहे.