जग तरि आह्मां देव । परि हे निदितों स्वभाव ॥१॥॥ ध्रु. ॥ येतो हिताचा कळवळा । पडती हातीं ह्यून काळा ॥२॥ नाहीं कोणी सखा । आह्मां निपराध पारिखा ॥३॥ उपक्रमे वदे । तुका वर्मासी तें भेदे ॥४॥

हे जग जरी आमच्यासाठी देवरूप आहे, तरी मी माझ्या स्वभावातल्या चुका ओळखतो. हिताची काळजी वाटते, पण योग्य वेळ हातून निसटून जाते. आम्ही निरपराध असूनही आम्हाला कुणी जवळचा सखा वाटत नाही, सगळे परके वाटतात. कोणी उपदेश म्हणून बोलते, तेव्हा तुकाराम त्यातले खरे मर्म ओळखतो.