तों च हीं क्षुल्लकें सखीं सहोदरें । नाहीं विश्वंभरे वोळखी तों ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नारायण विश्वंभर विश्वपिता । प्रमाण तो होतां सकळ मिथ्या ॥२॥ रवि नुगवे तों दीपिकांचें काज । प्रकाशे तें तेज सहज लोपे ॥३॥ तुका ह्मणे देहसंबंध संचिते । कारण निरुतें नारायणीं ॥४॥

विश्वंभराची खरी ओळख होईपर्यंतच ही क्षुद्र नाती - भाऊ-बहीण वगैरे - जवळची वाटतात. नारायण हाच खरा विश्वंभर, विश्वाचा पिता आहे हे एकदा पटले, की बाकी सगळे खोटे ठरते. सूर्य उगवेपर्यंतच दिव्यांचे काम चालते; खरा प्रकाश येताच ते तेज आपोआप विरून जाते. तुकाराम म्हणतात, शरीराची नाती साठवून ठेवलेली असली, तरी खरा आधार मात्र नारायणातच आहे.