यज्ञ भूतांच्या पाळणा । भेद कारिया कारणा । पावावया उपासना | ब्रह्मस्थानीं प्रस्थान ॥१॥॥ ध्रु. ॥एक परी पडिले भागीं । फळ बीजाचिये अंगीं । धन्य तो चि जगीं । आदि अंत सांभाळी॥२॥ आवश्यक तो शेवट । मागें अवघी खटपट । चालो जाणे वाट | ऐसा विरळा एखादा ॥३॥ तुका होवोनि निराळा । क्षराअक्षरावेगळा । पाहे निगमकळा । बोले विठ्ठलप्रसादें ॥४॥

यज्ञ म्हणजे सर्व प्राणिमात्रांचे पालनपोषण; त्यामागचे कार्यकारणभाव वेगवेगळे असतात. उपासनेपर्यंत पोचण्यासाठी शेवटी ब्रह्मस्थानाकडेच प्रयाण करावे लागते. एखाद्यालाच हा लाभ होतो - जसे बीजाच्या आत फळ दडलेले असते; जो आरंभापासून शेवटपर्यंत सगळे सांभाळतो तोच खरा जगात धन्य. आवश्यक तो शेवट गाठणे हेच खरे; त्याआधीची सगळी धडपड वेगळीच गोष्ट आहे; अशी वाट नीट चालत जाणारा विरळाच कोणीतरी असतो. तुकाराम स्वतः वेगळा होऊन, नाशवंत-अविनाशी यांच्या पलीकडे जाऊन, वेदांचे रहस्य पाहतो आणि विठ्ठलाच्या कृपाप्रसादानेच बोलतो.