वेदपुरुष तरि नेती कां वचन । निवडूनि भिन्न दाखविलें ॥१॥॥ ध्रु. ॥ तुझीं वर्मे तूंचि दावूनि अनंता | होतोसी नेणता कोण्या गुणें ॥२॥ यज्ञाचा भोक्ता तरि कां नव्हे सांग । उणें पडतां अंग क्षोभ घडे ॥३॥ वससी तूं या भूतांचे अंतरीं । तरि कां भेद हरी दावियेला ॥४॥ तपतिर्थाटणें तुझें मूर्तिदान । तरि कां अभिमान आड येतो ॥५॥ आतां क्षमा कीजे विनवितो तुका । देऊनियां हाका उभा द्वारीं ॥६॥

तूच वेदपुरुष आहेस, तरी वेद तुझ्याबद्दल 'हे नाही, हे नाही' असे का म्हणतात? आपली रहस्ये तूच उघड करून दाखवतोस, अनंता, मग तू कोणत्या गुणामुळे अनोळखी वाटतोस? यज्ञाचा खरा उपभोक्ता तूच आहेस, मग सांग, तुझा वाटा कमी पडला की राग का येतो? तू या सर्व प्राण्यांच्या अंतःकरणातच वसतोस, मग हरी, भेदभाव तू स्वतःच का दाखवलास? तीर्थयात्रा-तपश्चर्या हे तुझेच मूर्तरूप दान आहे, मग त्यात अभिमान आडवा का येतो? तुकाराम विनवणी करतो - आता क्षमा कर, दारात उभे राहून हाक मारतो आहे.