द्याल ठाव तरि राहेन संगती । संतांचे पंगती पायांपाशीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आवडीचा ठाव आलोंसें टाकून । आतां उदासीन न धरावें ॥२॥ सेवटील स्थळ नीच माझी वृत्ति । आधारें विश्रांती पावईन ॥३॥ नामदेवापायीं तुक्या स्वप्नीं भेटी । प्रसाद हा पोटीं राहिलासे ॥४॥

जागा द्याल तर मी संतांच्या पंक्तीत, त्यांच्या पायांशी राहीन. आवडीची जागा सोडून मी इथे आलो आहे, आता मला दूर ठेवू नये. शेवटचे ठिकाण म्हणजे हीच माझी हलकी, लीन वृत्ती; याच आधारावर मला विश्रांती मिळेल. नामदेवांच्या पायांशी तुकोबाला स्वप्नात भेट झाली, तोच प्रसाद मनात साठून राहिला आहे.