त्रिपुटीच्या योगें । कांहीं नव्हे कोणां जोगें । एक जातां लागें । एक पाठीं लागतें ॥१॥॥ ध्रु. ॥ मार्गे पुढे अवघा काळ | पळो नये न चले बळ | करितां कोल्हाळ । कृपे खांदां हरि वाहे ॥२॥ पापपुण्यात्मयाच्या शक्‍ती । असती योजिल्या श्रीपती । यावें काकुलती । तेथें सत्तानायेका ॥३॥ तुका उभा पैल थडी । तरि हे प्रकाश निवडी । घातल्या सांगडी । तापे पेटीं हाकारी ॥४॥

तीन गुणांच्या (त्रिगुणांच्या) खेळामुळे कुणाचेच काही धड चालत नाही; एक गोष्ट जाताना दुसरी मागे लागतेच. पुढे-मागे सगळा काळच असा आहे; पळून जाणे शक्य नाही, बळही चालत नाही; आरडाओरडा केला तरी हरीच कृपेने खांद्यावर घेऊन जातो. पाप-पुण्याच्या शक्ती श्रीपतीनेच योजलेल्या आहेत; त्याच्यापुढेच याचना करावी लागते, तिथेच खरी सत्ता आहे. तुकाराम पैलतीरावर उभा आहे, तिथूनच हा प्रकाश वेगळा करून दाखवतो; एकदा नाव बांधली की तापलेल्यांना आवाज देऊन बोलावतो.