अनुभवें अनुभव अवघा चि साधिला । तरि स्थिरावला मनु ठायीं ॥१॥॥ ध्रु. ॥ पिटूनियां मुसे आला अळंकार | दग्ध तें असार होऊनियां ॥२॥ एक चि उरलें कायावाचामना । आनंद भुवनामाजी त्रयीं ॥३॥ तुका ह्मणे आह्मी जिकिला संसार | होऊनि किंकर विठोबाचे ॥४॥

अनुभवानेच सगळा अनुभव साधला, तेव्हा कुठे मन एका जागी स्थिर झाले. साच्यात घालून ठोकल्यावर दागिना तयार होतो, तसा निरुपयोगी भाग जळून नाहीसा झाला. शेवटी एकच शिल्लक राहते - शरीर, वाणी आणि मन एकत्र येऊन त्रिभुवनभर आनंदच आनंद भरून राहतो. तुकाराम म्हणतात, विठोबाचे दास होऊन आम्ही हा संसार जिंकला.