ऐसिया संपत्ती आह्मां संवसारी । भोगाचिया परि काय सांगों ॥१॥॥ ध्रु. ॥काम तो कामना भोगीतसे देवा । आळिंगणें हेवा चरण चुंबीं ॥२॥ शांतीच्या संयोगें निरसला ताप । दुसरें तें पाप भेदबुद्धि ॥३॥ तुका ह्मणे पाहें तिकडे सारिखें । आपुलें पारिखे निरसलें ॥४॥

संसारात आम्हाला अशी काही खरी संपत्ती मिळाली आहे, की तिच्या उपभोगाबद्दल काय सांगावे! कामवासनाच देवाच्या रूपात भोगली जाते, आणि आलिंगनाचा खरा आनंद म्हणजे देवाच्या चरणांचे चुंबन. शांतीच्या संगतीने सगळा ताप शमला, आणि दुसरे मोठे पाप म्हणजे भेदभावाची बुद्धी तीही नाहीशी झाली. तुकाराम म्हणतात, आता सगळीकडे सारखेच दिसते; आपले-परके हा भेदच विरून गेला आहे.