निवडोनि वाण काढिले निराळे । प्रमाण डोहळे यावरि ते ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जयाचा विभाग तयासी च फळे । देखणें निराळे कौतुकासी ॥२॥ शूर तो ओळखे घायडायहात । येरां होइल मात सांगायासी ॥३॥ तुका ह्मणे माझी कळवते वाणी । केला निजस्थानीं जाणवसा ॥४॥

निवडून वेगळा काढलेला माल वेगळाच उठून दिसतो, तीच त्याची खरी ओळख. ज्याच्या वाट्याला जे येते तेच त्याला फळ देते; वेगळेपणच खरी गंमत असते बघण्यात. खरा शूर तोच जो संकटाचा क्षण ओळखतो; बाकीच्यांना ती फक्त सांगण्याची गोष्ट उरते. तुकाराम म्हणतात, माझी वाणी हेच सांगते की मी माझ्या मूळ स्थानीच, देवाजवळ विसावा घेतला आहे.