याजसाटीं केला होता अटाहास । शेवटाचा दिस गोड व्हावा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आतां निश्चितीनें पावळों विसांवा । खुंटलिया धांवा तृष्णेचिया ॥२॥ कवतुक वाटे जालिया वेचाचें । नांव मंगळाचे तेणें गुणें ॥३॥ तुका ह्मणे मुक्ति परिणिली नोवरी । आतां दिवस चारी खेळीमेळीं ॥४॥

यासाठीच एवढी सगळी धडपड केली होती, की शेवटचा दिवस तरी गोड व्हावा. आता निश्चिंत मनाने विसावा मिळाला आहे; तृष्णेची धावपळ संपली आहे. एवढा सगळा त्याग केल्याचे आता कौतुक वाटते; त्यामुळेच हे मंगल सार्थक झाले. तुकाराम म्हणतात, मुक्तीच जणू नवरी बनून माझ्याशी लग्न झाली आहे; आता उरलेले चार दिवस आनंदात, खेळीमेळीत घालवायचे आहेत.