भक्‍तीचिया पोटीं रत्नाचिया खाणी । ब्रह्मींची ठेवणी सकळ वस्तु ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ माउलीचे मार्गे बाळकांची हरी । एका सूत्रे दोरी ओढतसे ॥२॥ जेथील जें मागे तें रायासमोर । नाहींसें उत्तर येत नाहीं ॥३॥सेवेचिये सत्ते धनी च सेवक । आपुलें तें एक न वंची कांहीं ॥४॥ आदिअंताठाव असे मध्यभाग । भोंवर्ते भासे मग उच्चासन ॥५॥ भावारूढ तुका जाला एकाएकीं । देव च लौकिकीं अवघा केला ॥६॥

भक्तीच्या पोटातच रत्नांच्या खाणी आहेत; ब्रह्माकडे असलेला सगळा साठा तिथेच सापडतो. जसा लेकरांचा ओढा आईकडे असतो, तसा एकाच धाग्याने ही दोरी ओढली जाते. जिथले जे मागितले जाते ते राजासमोर लगेच हजर होते, 'नाही' असे उत्तर कधीच येत नाही. सेवेच्या नात्यात मालक आणि सेवक दोघेही एकरूप असतात; आपले हक्काचे काहीही एकमेकांपासून लपवले जात नाही. सुरुवात आणि शेवट यामध्येच खरा मधला भाग आहे; फिरवून पाहिले तर तेच सर्वश्रेष्ठ स्थानासारखे भासते. भावाच्या भरात तुकाराम एकाएकी देवरूप झाला; त्याने देवालाच सगळीकडे लोकांत साकार केले.