सांगतां दुर्लभ ज्ञानाचिया गोष्टी । अनुभव तो पोटीं कैचा घडे ॥१॥॥ ध्रु. ॥ भजनाचे सोई जगा परिहार । नेणत्यां सादर चित्त कथे ॥२॥ नाइकवे कानीं साधन उपाय । ऐकतो गाय हरुषें गीत ॥३॥ नव्हे आराणूक जावयासी वना | वेध कामिमना हरिकथेचा ॥४॥ काळाच्या साधना कोणा अंगीं बळ । चिंतना मंगळ अष्टप्रहर ॥५॥ तुका ह्मणे आह्मी खेळीं भातुकुलें । विभागासी मुलें भोळीं येथे ॥६॥

ज्ञानाच्या दुर्लभ गोष्टी सांगणे सोपे आहे, पण प्रत्यक्ष अनुभव मनात कुठून येणार? भजनाचा खरा मार्ग जगाला तारणारा आहे, पण अजाण लोकांचे मन फक्त कथा ऐकण्यापुरतेच आदराने थांबते. साधनेचा खरा उपाय कानावर घ्यायला त्यांना आवडत नाही; पण गाणे आनंदाने गायले की ते ऐकतात. हरिकथेचा ध्यास धरून रानावनात जाण्याचीही उसंत नसते. काळावर मात करण्याचे सामर्थ्य कुणाकडे असते? अहोरात्र चिंतन हेच खरे मंगल आहे. तुकाराम म्हणतात, आम्ही जणू भातुकलीचा खेळ खेळत आहोत; वाटणीसाठी भांडणारी भोळी मुलेच जणू आम्ही इथे आहोत.