वचनांचे मांडे दावावे प्रकार । काय त्या साचार कौतुकाचे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जातां घरा मागें । उरों नेणें खंती । मिळाल्या बहुती फांकलिया ॥२॥ उदयीं च अस्त उदय संपादला । कल्पनेचा केला जागेपणें ॥३॥ जाणवूनि गेला हांडोरियां पोरां । सावध इतरां करुनी तुका ॥४॥

शब्दांचे नुसते देखावे दाखवता येतात, पण त्यात खरी गंमत ती काय? घराकडे परत जाताना मागे काहीच उरणार नाही याची खंत वाटत नाही; जमलेले सगळे शेवटी विखुरले जाणारच असतात. उगवतीबरोबरच मावळतीही आहे हे उदयानेच साधले; ही सगळी जाग आणणारी एक कल्पनाच आहे. इतरांना सावध करून तुकाराम स्वतः मात्र जाणतेपणी निघून गेला.