बरें जालें देवा निघाळें दिवाळे । बरी या दुष्काळे पीडा केळी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अनुतापें तुझें राहिळें चिंतन | जाला हा वमन संवसार ॥२॥ बरें जालें देवा बाईल कर्कशा । बरी हे दुर्दशा जनामध्ये ॥३॥ बरें जालें जगीं पावलों अपमान । बरें गेलें धन ढोरं गुरें ॥४॥ बरें जालें नाहीं धरिली लोकलाज । बरा आलों तुज शरण देवा ॥५॥ बरें जालें तुझे केलें देवाईल । लेंकरें बाईल उपेक्षिलीं ॥६॥ तुका ह्मणे वरं व्रत एकादशी । केलें उपवासीं जागरण ॥७॥

बरे झाले देवा, माझे दिवाळे निघाले, मी कर्जबाजारी-कंगाल झालो; हा दुष्काळ मला पीडा देऊन गेला तेही बरेच झाले. पश्चात्तापाने तुझे चिंतन सुरू राहिले, आणि हा संसारच जणू ओकून टाकला गेला. बरे झाले देवा, माझी बायको तापट-कजाग निघाली; लोकांमध्ये ही दुर्दशा झाली तेही बरेच झाले. जगात मला अपमान सहन करावा लागला हेही बरे झाले; धन आणि गुरेढोरे गेली तेही बरेच झाले. मी लोकलज्जा बाळगली नाही हे बरे झाले; देवा, तुला शरण आलो हे चांगलेच झाले. तुझ्यामुळे माझी सगळी व्यावहारिक जमवाजमव बिघडली हेही बरेच झाले; मुलाबाळांची आणि बायकोचीही उपेक्षा झाली. तुकाराम म्हणतात, एकादशीचे व्रत आणि उपवासाचे जागरण करणेच खरे श्रेयस्कर.