बोलावा विठ्ठल पाहावा विठ्ठल | करावा विठ्ठल जीवभाव ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ येणें सोसें मन जालें हांवभरी । परती माघारी घेत नाहीं ॥२॥ बंधनापासूनि उकलली गांठी । देतां आली मिठी सावकार्शें ॥३॥ तुका ह्मणे देह भारिला विठ्ठलें । कामक्रोधें केलें घर रितें ॥४॥

विठ्ठलाचेच नाव घ्यावे, विठ्ठलालाच पाहावे, विठ्ठलालाच जीवभावाने आपलेसे करावे. याच ओढीने मन अगदी हावरे झाले आहे, आता ते मागे फिरायला तयारच नाही. बंधनाची गाठ आपोआप सुटली, आणि देवाने दिलेली मिठी हळुवारपणे अनुभवायला मिळाली. तुकाराम म्हणतात, विठ्ठलाने माझा देह व्यापून टाकला आहे; काम-क्रोधाचे घरच आता रिकामे झाले आहे.